Teaching Games for Understanding (TGfU)

Jarenlang hebben we als trainers onze spelers onderworpen aan urenlange techniektrainingen vanuit de gedachte, eerst goede technieken inslijpen dan komt vervolgens het presteren vanzelf. De laatste jaren is er echter steeds meer aandacht voor een andere benadering; de zogenaamde spelgerichte benadering. Deze benadering bestaat al langere tijd in het bewegingsonderwijs, maar in de sport wordt dit nog maar mondjesmaat gebruikt. De oefenbundel van ‘Spelenderwijs Verbeteren’ voor de jeugd maakt ook gebruik van deze gedachtegang.

Techniekgerichte benadering

In de techniekgerichte benadering wordt het aanleren van (de meest ideale) technieken centraal gesteld. In de trainingsopbouw zien we na de warming-up eerst een kern 1 (technieken) en dan een kern 2 (toepassen in bijvoorbeeld een partijspel). Sporters beleven dit vaak anders en vinden het partijtje aan het eind veel te kort duren, maar wel het leukste. De trainer neemt de leiding en de sporters luisteren en volgen in de techniekgerichte benadering. Zoals ook onder techniek beschreven worden afwijkingen van de meest ideale techniek binnen deze benadering gezien als tekorten die men nog dient te verbeteren.

Spelgerichte benadering

De spelgerichte benadering start vanuit het spel zelf. Volgens deze benadering kan het (motorisch) leren van sporters het beste worden toegepast binnen betekenisvolle TGfU, spelgericht benadering, spelgericht trainen, Teaching Games for Understandingspelcontexten en dus niet in geïsoleerde oefensituaties. Kinderen gaan als ze buiten voetballen ook niet eerst allerlei looptrainingen of technische oefeningen doen, maar worden beter van het spelen van partijtjes!

In het theoretische model Teaching Games for Understanding (TGfU), welke is ontwikkelt door David Bunker en Rod Thorpe, gaat het veelal om het in een situatie herkennen van de beste handelingsmogelijkheden en het nemen van beslissingen. Centraal staat het toenemen van het vermogen om de problemen die zich voordoen in verschillende spelsituaties te kunnen oplossen. Tactiek heeft prioriteit en technieken zijn een middel om daartoe te komen. De sporter krijgt een centrale rol in zijn eigen leerproces en de trainer krijgt een meer coachende rol. Door vragen te stellen worden de sporters uitgedaagd om na te denken over het speldoel, de speluitdagingen en tactische situaties.
Naast plezier stimuleert een spelgerichte benadering ook de intrinsieke motivatie die van groot belang is voor het blijven trainen.

Print Friendly, PDF & Email